RAZGLEDNICE STAROG KRALJEVOG SELA

Najlepše, najdraže… između dva svetska rata

Objavljeno u sklopu projekta „Knjaževac i Stara planina: Ljudi, vreme, život“ koji sufinansira opština Knjaževac

U Mesnoj zajednici Minićeva, pre neki dan, vredni Minićevac, Adam Tomić pripremao je malu zbirku starih razglednica Minićeva između dva svetska rata, tadašnjeg Kraljevog sela. Iako u crno-beloj tehnici, ovi divni foto zapisi svedoče o jednom vremenu, kulturi i ljudima. Danas gotovo da je teško negde doći do razglednice i iz novijeg doba, sve se pretvorilo u elektronsku formu, ali žal za starim vremenima i mestima, kao što je mala ali fina varoš minićevcka, ne jenjava. Zato i ova uspomena na fotografije sa razglednica „za uspomenu i dugo sećanje“ ima posebnu draž i – vrednost.

Objavljujemo i, poređenja radi, zgradu ondašnjeg načelstva sreskog (današnja Mesna zajednica) i isto zdanje kako danas izgleda. Lepo se vidi da ništa od prisnosti, od arhitekture, nije izgubljeno, niti je zub vremena, samo zahvaljujući ljudima koji brinu o izgledu svog mesta, učinio svoje. Značajan je to doprinos kulturi celog kraja, jer Knjaževac i okolina predstavljaju oazu negovanja običaja i čuvanja kulturnog nasleđa, i celokupnog blaga, Srbije i Balkana. To je i doprinos priznanjima koja stalno stižu u „Srpsku Veneciju“, a jedno od tih je i nedavno priznanje  Zavičajnom muzeju „Muzej za 10“ koje je dodeljeno u manifestaciji „Muzeji Srbije“.

Minićevo, selo i varoš, najpre, do 1894. zvalo se Novi Han, potom Kraljevo selo do 1939, pa Andrijevac do 1945. i najzad – današnje Minićevo. Kako se menjala vlast, tako je i varoš dobijala ime. Zanimljivo i retko. Da se upoznamo sa najlepšim razglednicama… Kraljevska železnička stanica, 1925. godina, zgrada Popečiteljstva (načelstva) Sreza Timočkog – 1925, reka Klisura – 1925, crkva i apoteka – 1925,  varošica Kraljevo selo, početak 20. veka, Glavna ulica u Kraljevom selu, snimak sa Gvozdene ćuprije – 1925, crkva Uspenja Sv. Bogorodice – 1925, zgrada Privredne banke, 1926 i Čaršija koje više nema, snimak iz 1953. godine.

Pre neku godinu, dnevni list Glas javnosti, objavio je veći članak o Minićevu, selu sa pet imena… Jeni Han, Novi Han, Kraljevo Selo, Andrejevac i Minićevo. Mesto sa pet imena, a ni varošica ni selo, na nekada carskom, danas magistralnom, drumu od Knjaževca, nekadašnjeg Gurgusovca, kapije Timočke Krajine, udaljeno 12 kilometra od Knjaževca, opštinskog centra, a dvadesetak od Zaječara, regionalnog centra.

Tadašnji Jeni Han, odnosno Novi Han, 1833, iste godine kad i Svrljiška, Sokobanjska i Gurgusovačka nahija, biva oslobođen turske vlasti i pripojen Kneževini Srbiji.

Nekoliko godina kasnije, 1871. godine, izdvaja se iz Zaglavskog sreza, sa sedištem u Gurgusovcu, današnjem Knjaževcu, i postaje središte i sedište Sreza Timočkog. Tadašnja državna uprava se smešta u to vreme u velelepnu zgradu, koja postoji i dan-danas, familije Marjanović, koja slovi za osnivača ovog mesta u Timočkoj ravnici pored obala Timoka.

Godine 1886, za vreme vladavine Obrenovića, tadašnje Minićevo dobija i velelepnu zgradu za sedište Načelstva sreza Timočkog, gde su oduvek bile smeštene lokalne “državne” institucije. Na tom mestu danas su mesna zajednica i kancelarija za državne poslove… I tako redom, ka budućnosti, lepšoj i sigurnijoj o kojoj je, 17. maja, na Dan oslobođenja Knjaževca od turskog ropstva, govorio i predsednik Opštine knjaževačke, mr Milan Đokić.     

           

solarismedia

Vesti iz istočne Srbije