DRUGU DECENIJU BORSKOG FUDBALA KRASILI SKROMNOST, BORBENOST I DRUGARSTVO … (2)

Autor: D. Filipović

 

Osnivanje Niškog loptačkog podsaveza početkom 1931. sa pet područja (župa) – Timočka župa je bila sa sedištem u Zaječaru –  imalo je ogroman značaj za ovaj deo Srbije. Bor je te, 1931, prema tadašnjem popisu, imao 4.749 stanovnika. Kasnije se razvijala organizacija na nivou države kako bi 1937. godine “proradila” podsavezna liga. ASB se takmičio u Timočkoj župi, s tim što mu je, u drugoj grupi (razredu), vredan rival bio borski zanatlijski klub “Omladinac”. ASB postao je 1935/36. i 1936/37. prvak Timočke župe, što je bio i najveći uspeh tih godina.

Tim FK ASB-a iz 1939. godine. Perica Vučetić, Buda Gojković, Vlada Anđelković, Zdravko Ilić, Ljuba Tomić, Voja Begović, Duško Bogdanović, Milutin Radulović, X, Mile Filiferović
Nedostaju: Steva Vojović, Pavle Božić, Mikilo Sporić, Vasa Voza

-ASB je pre prvenstvenih mečeva igrao prijateljske utakmice, najčešće sa najljućim rivalima – klubovima iz Timočke Krajine, posebno sa rudarskim Rtnjom. Dolazi i do prvih gostovanja u inostranstvu, u Rumuniji i Bugarskoj, gde ASB odnosi pobede sa po 1:0. Borski fudbaleri su od 1935. trijumfovali tri puta u takmičenju “Timočki fudbalski kup Dragomir Dragi Dimitrijević” kada je pobednik trebalo da dobije Zlatni pehar. Ekipa je imala najviše 15 igrača. Generacija 1938 – 1940.  bila je najjača u dve decenije postojanja ASB-a, bilo je i reperezetativaca Timočke Krajine. Do 1935. godine klub je bio čvrsto vezan za FDBR, kansije sa sa razvojem mesta uključuju se i naši trgovci, zanatlije, ugostitelji, službenici u državnoj upravi. Vodeće rukovodeće funkcije dobijali su najveći zaljubljenici fudbala, u to vreme izdvajali su se Kosta Popović i Bogoljub Kostić. U podsavezu isticale su se sudije, Slobodan Tomić i Todor Beljavski. Najvatreniji, dugogodišnji navijači bili su: Miloš Buđelan, Đoka Mandin i Cale Ikanović. Zanimljivo je da je ASB poslednju utkamicu pred okupaciju odigrao u Zaječaru sa domaćim “Železničarem” – 1:1. Sve u svemu, ASB je do početka Drugog svetskog rata bio najjači klub u Timočkoj župi, što potvrđuju i vrsni igrači na saveznom nivou, cantarfor Božidar Buda Gojković i drugi centarfor Milan Šilja. Njih dvojica su i prve legende borskog fudbala –  kazuje Hakija Rovčanin podsećajući da se najstariji Borani i danas sećaju tih uzbudljivih, zanosnih vremena, prevashodno nezaboravnog Bude Gojkovića (bio i državni šampion u trčanju u dve discipline i skokom u dalj) koji može da se smatra i najvećim sportistom Bora svih vremena (ne umanjujući značaj olimpijske i državne reprezentativke i dvostrukog evropskog šampiona u streljaštvu, Bobane Veličković s početka ovog veka i Petra Mađarevića, padobranca sa državnim i svetskim rekordom iz 1956.).

Božidar Buda Gojković

U sportskim listovima šezdesetih godina nalazi se da je Gojković za 25 godina igranja fudbala u Boru odigrao 650 utakmica i postigao 1.500 golova. Pred početak rata otišao je u Niš u vojsku, gde ga kao oficira uzimaju u tim niške “Pobede” koja je – u nedostižnom rekordu – pobedila domaćeg rivala “Obilić” sa 21:0. Buda iz Bora postigao je tada – 14 golova. Bio je najbolji igrač koga je Niš imao između dva rata. Odmah posle oslobođenja vratio se u Bor i na svoje radno mesto – u topionicu. Postaje i glavna karika u borskom fudbalu kome su zauvek ostali zahvalni Miloš Milutinović, Franc Paulinc, Jugoslav Vejić. Nakon smrti, 1992. godine, Bor je u Gojkovićevu čast organizovao tradicionalni turnir “Memorijal Božidara Bude Gojkovića” koji je, nažalost, poslednjih godina, utihnuo.

U grupi fudbalskih veličina tih godina, poniklih u “gradu bakra”, izdvajali su se Živan Budimirović, Milorad Gojković Pipi, Steva Kiš – Pišta, Sima Vučetić, Čeda Glavašević, Vasa Vozu i Ljuba Veljković.

Prvo igralište, kod nekadašnjeg vatrogasnog doma, delo je Francuza, osnivača ASB-a. Tu su, na zemlji posipanoj peskom i šljunkom, igrane sve utakmice, održavani sletovi Sokolskog društva i gradske svetkovine. Igralo se kasnije i na terenu na Četvrtom kilometru. Tek 1. juna 1956. godine, uz radnu akciju 700 omladinaca, počela je izgradnja stadiona FK Bor.

U neobjavljenoj knjizi prof. dr Milana Dimitrijevića “92 godine od osnivanja FK Bor”, o dve decenije trajanja ASB-a, stoji i zaključak da je sportska i moralna vrednost tog sportskog kolektiva označena skromnošću, borbenošću i drugarstvom. Zapisano je i da je “dvadesetogodišnja prošlost ovog francusko-srpskog kluba, u sportskom smislu, trajno ostala kao primer kako se stvara, čuva i brani sportski ugled zajedničkog rudnika i grada i to u svakoj prilici”. Danas smo pred sličnim izazovom i pitanjem: da li će kineski prijetelji znati, hteti i umeti da slede tradiciju i sportski viteški duh nekadašnjih francuskih koncesionara u borskim rudnicima bakra?

Naslovna fotografija: Tim FK ASB-a početkom 1930. godine. Vladimir Marković, predsednik kluba (stoji drugi sa desne strane), Anta Marković i Milan Šilja (čuče drugi i četvrti sa desne strane)

 

Ovaj članak je objavljen u sklopu projekta „STO GODINA FUDBALSKOG KLUBA BOR I KAKO DALJE” i sufinansiran je iz budžeta Grada Bora. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva. 

 

 

solarismedia

Vesti iz istočne Srbije